De jeugdwerking is op zoek naar (gediplomeerde trainers). 0495/25.28.61:
Kom gerust onze spelers eens aanmoedigen op de terreinen van KRCB :

T’ is gebeurd. …….Na de spanning en de stress van de voorbije weken zijn we er nu uiteindelijk in geslaagd om op onze heilige Lindekouter kampioen te spelen. Een dikke proficiat aan spelers, trainers en bestuur om na een lange strijd met “Ardennen” tot dit oogstrelende resultaat te komen.

 

Voortaan mogen alle “Markskes”, “Xavékes” en “ Boma’kes” zoals in FC De Kampioenen het nieuwe Bambrugse hitje zingen van “Kampioen zijn is plezant”. En dat het plezant was, kan u pas beseffen als u zelf bij de feestviering aanwezig was. Het feestje duurde dan ook op zijn Bambrugs dus tot diep in de nacht.

Het weer had zijn beste feestpakje aangetrokken voor deze laatste thuismatch van het seizoen. Een aangename temperatuur van zo’n 18 graden, weinig of geen wind, een licht briesje die onze haren liefdevol streelde en een zonnetje om van te dromen in een goudgele outfit omringd met een azuurblauwe sluier. Dat verdiende een dikke merci voor de weergoden hierboven. Ook de Lindekouter had zich feestelijk aangekleed, geel-zwarte vlaggen, wimpels en ballonnen tooiden onze groene weide in een euforische stemming. Onze tevreden kassier zag zijn stadion vollopen en het publiek koesterde al heel lang in de sfeer die moest komen. Kampioen spelen natuurlijk.

Exact om 15 uur floot de heer Arijs de partij op gang met in de harten van alle supporters de enige hoop op een overwinning zodat we na negentig minuten ons kampioen zijn mochten vieren.

Hoop die al heel vlug waarheid werd. Na een snelle start van onze helden grepen ze Vurste onmiddellijk bij de keel dat ze de eerste minuten al in ademnood kwamen. Het was Timmeke Arijs die hun strot dichtkneep en de aankomende forfaitscore in de zesde minuut al opende met een hete vlam van op rechts. Keeper Malfait vond zelfs die te heet om er zijn vingers aan te verbranden en mocht zich een eerste keer omdraaien om het rokende ding op te rapen. Nog vier keer zal hem dat trouwens “gegund” worden.

1 – 0 , het tromgeroffel van Walter en zijn orkest mocht een eerste keer de Lindekouter uit zijn dak laten springen. Na nog geen twee minuten later rolde ons Brammeke de ganse verdediging op en legde die in een matrozenknoop dat zelfs geen schip meer van de kade weg kon. Hij schoof dan ook gevat en met een duidelijke opdracht van “wij zijn hier vandaag de kampioen” tegen de overgelukkige netten. 2 – 0 en alle twijfels meteen van de kaart geveegd met als gevolg dat de Lindekouter al na acht minuten baadde in een overwinning  waaraan alle supporters zich tegoed deden. Het feesten kon al eerder beginnen dan aanvankelijk was gedacht temeer omdat van de kant van Vurste de aanval niks voorstelde en Bambrugge het eenrichtings aanvalsspel voor zijn rekening nam en dit gedurende de ganse eerste helft.

Rond de twintigste minuut dachten we aan de 3 – 0 toen kapitein Michaël zich als een venijnige slang door twee verdedigers wrong om uiteindelijk met een giftbeet Malfait tot een geweldige parade te verplichten. Het volgepropte stadion zette de handjes op mekaar voor deze mooi geslaagde actie van beide spelers.

Bambrugge dreef verder op zijn elan en vechtlust en in de 23e minuut was een misverstand tussen twee verdedigers de aanleiding om Michaël de kans te bieden als een diefje in de nacht om hen het witte ding te ontfutselen. Als een gediplomeerd kelner van het u welbekende restaurant “Hof van Cleve” zette hij op een zilveren schoteltje het heerlijke witte dessert voor aan “goaltjesgenieter” Nils Van Poelvoorde. Nils lukte de 3 – 0 . Onze Patrick had er geen enkele moeite mee om de drie aan het haakje te nagelen en dit na amper 24 minuten. En we bleven maar zingen en jolijk plezant zijn tot in de 39e minuut onze adonis en Aldi-boy van de bende onze Maxime ons enige schrik aanjoeg toen die nogal hard terugspeelde op een verraste Niels. Menigte “oef” verliet de tribune en steeg op in de blauwe hemel.

Rond de 43e minuut mochten we weer gracieus genieten van een kunstwerkje van Bram die hij op onze heilige grond had uitgetekend. Hij liet twee verdedigers, zoals in het leger als ze niks te doen hebben, in ter plaatse rust staan en liet de derde een poep ruiken dat de Lindekouter in een stinkende geur zette. Het eindwerk werd daarna vakkundig afgeleverd tot bij keurder van dienst Nils en gaf het een 10 op 10 voorgaf. Met een witte streep eronder stond de 4 – 0 te pronken in de heerlijke schittering van het fraaie scorebord.

Ons geluk kon niet meer op, zelfs het zonnetje knipoogde voldaan bij zo’n rustgevende ruststand. Enige bedenkingen kropen in mijn ouwe hersencellen en stuurden mij plots een sms’je terug met als tekst erop: “Wat gaan we dit duo, die hoe spijtig het ook is dat ze ons verlaten, volgend jaar missen  in onze nieuwe maar moeilijkere reeks van 1e provinciale. Ik heb er voorlopig geen antwoord op.

We gingen rusten en de bierbakken werd aangesleept dat we er ons zelfs niet voor moesten verplaatsen. In ons zeteltje konden we met enorme voldoening en grijs geschraapte keelgat ons bevredigen met een heerlijke “Jupiler”  waarvan de Bambrugse mannen nu ook weten waarom.

De overbodige tweede speelhelft maar niet minder interessant begon voor onze kampioenen meteen met een dikke kans. Arijsken had de bal van tussen twee benen mee gegraaid. Hij keek eens met zijn felle oogjes in de richting van de aanval en zag Nils alweer paraat staan om tot een actie over te gaan. Nils spurtte in het smalle straatje waarna hij de bal rakelings over de dwarslat zoefde. De woelige “ vijf “ draaide zich nog eens in Patrick’s kistje maar mocht voorlopig nog niet ten tonele verschijnen.

Vurste raapte alle moed nog eens te samen en mede doordat Bambrugge de voet van het gaspedaal wat losser liet, kwamen ze tot een eerste gevaarlijke aanval van de namiddag. Cremers nam Niels bijna te grazen maar de dwarslat verhinderde hun eerredder. We waren zestig minuten ver.

Trainer Levi, die door de ganse Bambrugse aanhang op handen en voeten wordt gedragen sedert hij overnam van Dany Herregodts en sedertdien van Bambrugge een kampioenploeg maakte, vond het moment gekomen om onze vertrekkers Sven (naar Denderhoutem), Nils (naar Lebeke-Aalst) en Bram (naar Ardennen) een applausvervanging te gunnen.

In de 74e minuut was Koen nog eens op de loop gegaan en zocht vriend Michaël aan de overkant van de speelwei. Mich nam in dank de mooie voorzet aan en vuurde vanop zeker twintig meter een schicht van jewelste naar doel. Keeper Malfait, zonder vrees voor schade aan lijf en leden, zweefde als een karper de hete vuurpijl in hoekschop. Opnieuw werden beide spelers beloond met een welverdiend applaus.

De match verliep stilaan aan een trager tempo terwijl de klok precies het omgekeerde deed. We liepen naar de eindfase. De “vijf” die nog altijd in haar kotje zat te wachten op haar vrijlating van meester Patrick begon zich nu toch wel erg te roeren en wilde persé de gezonde lucht van de Lindekouter smaken. Ene Tacki had haar lokroep aanhoort en verzond een voorzet zoals alleen een landmeter dat kan tot bij meester-knecht en drielongen man Tim Arijs. Tim zag één op vinkenslag liggende Nicolas en schoof hem het witte ding voor in een boulevard waarbij zelfs de Meir in Antwerpen er zich maar kleintjes bij voelt. Hij vertrok met zeven mijlslaarzen aan richting het doel. Nikolas nam Malfait in het ootje en plakte de vijfde van de namiddag tegen de niet eens verraste netten.

Dolgelukkig als ze was, rende onze “vijf” nog het hele stadion rond om zich uiteindelijk moe gelopen als ze was aan het haakje te laten uitrusten op de “vier”. Voetbal een feest was nu toch duidelijk aanwezig op de Lindekouter.

Alvorens aan het afsluitende beschrijf van de feestviering te beginnen nog eventjes dit. Niet altijd vermeld in de verslaggeving maar steeds als stille werker aanwezig achter de coulissen tussen zijn aanvallers en verdedigers en niet bang om het vuile werk op te knappen, onze Tim Aelbrecht met hoofdletters geschreven. Ik heb enorm veel bewondering voor hem en wil bij deze onze Tim eens hartelijk in de bloemetjes zetten met zijn geleverde prestaties voor zijn team. Een dikke maar dan ook een dikke proficiat van uw verslaggever.

En nu, wat dacht je, de feestviering van onze titel als kampioen van het seizoen 2015 – 2016. Na de laatste fluittoon van de heer Arijs bestormde de ganse thuisaanhang het speelveld. Zelfs onze kantine dames Hilde en Marleen liepen het veld op om hun spelers tegen hun welgevormde borsten te drukken dat ik er zelfs een beetje jaloers van werd. Op het inderhaast opgezette podium werden de spelers door voorzitter Stefan één voor één opgeroepen om hun “champagne” fles in ontvangst te nemen waarop die daarna werd uitgespoten over de omstaanders dat het een lieve lust was om te zien.

Ikzelf stond naast Frank, de pa van Bram, en die vertelde mij met een zekere krop in de keel dat hij het enorm lastig had toen zijn zoon Bram voor de laatste keer en allicht voor altijd vervangen werd op onze Lindekouter. Ik begreep hem ten volle en troostte met een schouderklop waarna we samen het glas ophieven op de mooie voetbalmomenten van zijn en onze Bram in zijn drie jaar dat hij onze kleuren verdedigde met hart en ziel. Merci Bram, het ga je goed jongen daar in “Ardennen” en ik wens je samen met je ouders veel succes aldaar.

Het bier stroomde door de dorstige keelgaten alsof het regenvlagen waren die het gras bevloeiden tegen de voorbije droogte en de biervaten hadden moeite om tijdig aangesloten te raken. Bambrugge kampioen werd her en der gezongen, geroepen, en zelfs gekrijst tot DJ Neal het overnam en tot diep in de nacht meerdere keren de voetbal-hit “You will never walk alone” liet afspelen. De kantine daverde op haar grondvesten toen de bende spelers op de tafels en stoelen kropen en met hun zatte lijf al lallend meezongen.

Ikzelf kroop met mijn madam ergens rond middernacht in de bedstee en begon te dromen dat we Xavier Waterslaegers en Carmen waren uit de reeks “FC De Kampioenen”. Ik smeekte nog om de zoveelste “dagschotel” waarop mijn Carmen de lamp uitflipte met de woorden “ge hebt er veel te veel binnen, zwijg en slaap nu maar want ge stinkt naar t’ bier”. Toen ik deze morgen opstond met een nogal houterige kop was mijn goedendag “onnozelaar was het plezant ja”?

En ja plezant was het. We worden niet elk jaar kampioen nietwaar. Na de koffie en voor ik aan het verslag begon was mijn “Carmen” verdwenen en vervangen door mijn Agnesken die me een mooi en lang beschrijf toewenste waarmee ik u ook allen veel leesplezier mag aanbieden.

Nog een laatste dankwoord aan alle spelers die voor de kampioenstitel hun best deden. Proficiat.

 

Uw verslaggever,

Yvan.

Ps: ik zou het nog vergeten, volgende week onze laatste match op Denderwindeke. Ik hoop u allen nuchter te zien. Tot dan.

 

Scheidsrechter: Dhr. Arijs Jan

 

Ploegopstelling: Wittebrood Niels, Tackaert Koen, Aelbrecht Tim, Duchi Simon, Seminck Maxime, Keymolen Michaël, Van Poelvoorde Nils (63’ De Meerleer Tuur), Arijs Tim ,Vyverman Sven (57’ Bauwens Jari), Haegeman Pieter-Jan, Thomaes  Bram (67’ Schamp Nikolas). 

 

Laatste Nieuws

31/03 01/04 LENTEFESTIJN

04/03 Footlunch

06/02 Tombolanummers

Lees meer...

10/12 Afgelasting eerste ploeg

Het Organisatie Comité heeft beslist om voor zondag 10 december 2017 over te gaan tot een algemene afgelasting.

28/12 + 29/12 Indoor voetbalstage

Ander nieuws uit Erpe-Mere

Onze Jeugdploegen

Contact

Phone 053/62.74.00 Kantine

Phone0495/25.28.61 Jeugdcoördinator Geert

Phone0478/42.31.87 TVJO Jens Vanderghote

email info@racingbambrugge.be

web www.racingbambrugge.be

© 2018 RacingBambrugge   |  Bezoek ons op www.RacingBambrugge.be